POSTACIE Z BIBLII

 

Aaron (światłość) - Lewita, syn Amrama i Jokebedy; młodszy od swojej siostry Miriam, a starsz od swojego brata Mojżesza o trzy lata. Przemawiał z Mojżeszem do faraona. Jego laska zamieniła się w węża, zamienił wodę w krew, był najwyższym kapłanem. Składał cielca na ofiary całopalne. Szemrał z Miriam przeciwko Mojżeszowi. Pojął za żonę Elżbietę - córkę Aminadaba, z którą miał czterech synów: Nadaba, Abihu, Eleazara i Itamara. Dwaj pierwsi zostają później ukarania śmiercią za lekceważenie zasad Bożych przy składaniu ofiary, za brak wiary. Aaron nie wszedł do Ziemi Obiecanej, zmarł na górze Hor. Jako kapłan najwyższy jest typem Chrystusa.

Abel (próżność) - drugi syn Adama i Ewy; przyniósł Bogu ofiarę z zabitych zwierząt, tzn. połączoną z przelewem krwi, bez której nie ma odpuszczenia grzechów. Abel rozumie znaczenie ofiary, jest szczery wobec Boga i miłuje Go; niwinnie ponosi śmierć z rąk swojego brata Kaina jako męczennik.

Abigail (twórczyni radości)
1. Karmelitka, została żoną Dawida po śmierci jej męża Nabala.
2. Przyrodnia siostra Dawida.

Abraham (ojciec wielu narodów) - syn Tarego i wnuk Nahora. Podróżował do ziemi Kanaanejskiej, do Egiptu. Odłączył się od Lota. Bóg obiecał rozmnożyć jego potomstwo. Abraham był człowiekiem wiary. Bóg przemawiał do niego. On usłuchał głosu Boga i poszedł za Nim, porzucając ziemię i dom swoich ojców. Wciąż pozostawał tylko człowiekiem. Popełniał błędy, ale nie odstępował od prawdziwej wiary, bo miał w sercu żywego Boga. Z wiary chciał ofiarować Bogu swego syna, przez co stał się typem samego Boga, który ofiarował Swego Syna za nasze grzechy.

Absalom (ojciec pokoju) - trzeci syn Dawida i Maachy. Był bardzo przystojny, lubił luksusowy strój i długie włosy. Zbuntował się przeciwko ojcu. Podczas ucieczki zawisł swoimi długimi włosami w drzewie i został zabity przez Joaba. Jest typem człowieka, który zawisł między niebem a ziemią; wszystko o Bogu wiedział, ale Mu nigdy serca swojego nie oddał. W dziejowych planach Boga może być typem odstępnego Izraela.

Adam (czerwona ziemia) - pierwszy człowiek. Jego imię pojawia się po raz pierwszy w I Ks. Moj. podczas nadawania nazw zwierzętom, co jest początkiem mowy ziemskiej. Adam był zupełnie innym stworzeniem od wszystkich poprzednich, był stworzony na podobieństwo Boga, rządził i uprawiał ziemię (posiadał zdolności twórcze, choć inne od Bożych). Został natchnięty tchnieniem Bożym (Duchem Boga). Jest typem pierwszego naturalnego człowieka odwracającego się od Boga. Adam poznał dobro i zło. Jest naturalnym przodkiem rodzaju ludzkiego, syna Bożego. Przez pierwszego człowieka Adama przyszła śmierć a przez Chrystusa życie wieczne.

Ammon (syn mojego ludu) - Lot - bratanek Abrahama miał dwie córki, które podstępnie nakłoniły go do popełnienia z nim aktu nierządu. Urodził mu się syn ze starszej córki, którego nazwano Moab. Był on ojcem Moabitów. Z młodszej córki Abrahama urodził się Ben-Ammi, który stał się ojcem Ammonitów. Oba narody były wrogami Izraelitów, ale Izraelici mieli nakaz nieprowadzenia z nimi wojny, bo posiadali ziemię nadaną obietnicą od Boga. Od Boga mieli również zakaz mieszania się z Ammonitami. Ich król obraził posłów Dawida, którzy byli uprzejmi i mieli dobre zamiary (podobnie Bóg został obrażony, gdy przysłał proroków i także Swego Syna). Salomon lubił Ammonitki, matką syna Salomona - Roboama była Ammonitka. Ammonici byli stałymi napastnikami Izraelitów. Byli nimi także podczas powrotu Izraelitów z niewoli. Mimo tego Żydzi mieszkali z nimi.

Andrzej (mężny) - pochodził z Betsaidy, brat Szymona Piotra, z zawodu rybak, początkowo uczeń Jana Chrzciciela. Następnie przyłączył się do Pana i stał się jego uczniem. Najpierw świadczył bratu swemu Piotrowi (Szymonowi). Widać w tym wielki przykład. Najpierw świadczy się członkom rodziny swojej. Głosił później Chrystusa w Azji Mniejszej, w Scytii, Grecji (Achai) i tam został zamordowany na specjalnym krzyżu w kształcie litery X.

Aniołowie (grec. posłaniec) - są stworzeniami duchowymi. Ludzie stoją duchowo niżej od nich. Biblia mówi także o archaniołach, którymi są archanioł Michał i Gabriel. Mówi także o serafinach i cherubach. Aniołowie stworzeni zostali przed człowiekiem, bo czytamy, że radowali się (synowie Boży) podczas stwarzania świata. Nie żenią się i za mąż nie wychodzą. Jest ich ogromna liczba. Będą towarzyszyć Panu podczas Jego powtórnego przyjścia. Nie należy ich wielbić. Przyszły świat nie będzie im poddany. Święci będą sądzić aniołów. Bóg sam niekiedy ukazywał się w postaci anioła. Ukazał się Mojżeszowi. Przypuszcza się, że była to druga osoba Trójcy Świętej, która ukazywała się w Starym Testamencie. Nazwy 'anioł' używano także dla oznaczenia ducha (charakteru, stanu duchowego) zboru. W Objawieniu Jana jest mowa o siedmiu aniołach (zborach). Kiedy Piotr pukał do drzwi po wydostaniu się z więzienia mówiono, że to chyba nie on, tylko jego anioł. Są także upadli aniołowie. To widocznie ci, co pobierali za żony córki ludzkie, do czego nie mieli prawa. Szatan także ma swoich aniołów (demonów).

Annasz - arcykapłan, jego zięciem był Kaifasz.

Apostoł (z grec. apostolos - posłany) - Jezus posyłał apostołów. Każdy z apostołów widział Pana naocznie w ciele, wyjątek stanowi Paweł, który widział go w zupełnie inny sposób po wniebowstąpieniu. O fałszywych apostołach jest wzmianka w Objawieniu Jana. Apostołowie wyznaczeni byli przez Jezusa Chrystusa i nigdzie nie ma mowy o tym, by mieli mieć następców. Apostołowie posiadali wtedy autorytet w podawaniu nauki Jezusa Chrystusa, a po ich śmierci zadanie to spełnia Nowy Testament Biblii, który zawiera naukę apostolską.

Balsazar, Baltazar (chroń króla) - ostatni król babilońskiej monarchii (ok. 550 r. przed Chrystusem), który w czasie zbezczeszczenia świętych naczyń, zabranych z Jerozolimy, był ostrzegany przez Boga pismem ręki na ścianie. Nie pokutował mimo ostrzeżeń Daniela. W czasie jego uczty miasto zostało zdobyte i sam wraz ze swoimi generałami został zabity, a królestwo jego oddano Medowi Dariuszowi.

Barabasz (syn Abby - ojca) - występuje w trzech ewangeliach: Mateusza, Marka i Jana. Jest nazywany więźniem, zabójcą, zbójcą. Na zapytanie Piłata , kogo zwolnić od kary śmierci, Żydzi zażądali zwolnienia zabójcy, a nie niewinnego Jezusa.

Bartłomiej (syn Talmaja) - jeden z dwunastu apostołów. Prawdopodobnie w Ew. Jana 1;45-51 jest mowa o Bartłomieju. Jezus powiedział o nim, że nie ma w nim fałszu.

Beniamin (syn prawicy) - najmłodszy syn Jakuba i jego żony Racheli, która zmarła przy jego porodzie. Nadała mu imię Ben-Oni, co znaczy 'syn mojej boleści', ale Jakub zmienił je na Beniamin, 'syn prawej ręki', co oznaczało szczęście. Jest typem Chrystusa jako wywyższony i siedzący po prawicy Ojca, pozostawiony przez Rachelę (typ Izraela). Beniaminici - potomkowie Beniamina nie usunęli Jebuzejczyków w czasie osadzania się Izraelitów w ziemi Kanaan, co przyczyniło się do ich bałwochwalstwa. Później prawie całe pokolenie zostało wybite. Po śmierci Salomona Beniaminici w większej części przyłączyli się do Judy. Potomkiem Beniamina był także apostoł Paweł. Na przydzielonej im ziemi znajdowały się miasta: Jerozolima, Betel, Gabaon, Rama i inne.

Daniel (Bóg jest moim sędzią):
1. Syn Dawida i Karmelitki Abigail. Zwany także Heliab.
2. Potomek Hamana, który powrócił z niewoli ok. 445 przed Chrystusem i podpisał odnowione przymierze z Bogiem. Daniel jest prorokiem czasów pogan. Żył bardzo długo od czasów Nabochodonozora do Cyrusa; czasy jego prorokowania obejmują okres ok. 73 lat. Wraz z Ezechielem był w niewoli babilońskiej. Pochodził z pokolenia Judy i królewskiego rodu Dawida. W niewoli jego izraelskie imię zamieniono na Baltazar, co też uczyniono z imionami trzech jego towarzysz: Ananiasz zamieniono na Szadrach, Misael na Meszach, a Azariasz na Abednego. Był także współcześnikiem proroka Jeremiasza. W proroctwach swoich widział odstąpienie Kościoła (apostazja), objawienie człowieka grzechu, wielki ucisk, powtórne przyjście naszego Pana, sądy i inne.

Dawid (umiłowany) - syn Isaja (Jessego) z Betlejem Judzkiego, prawnuk Booza z pokolenia Judy i Rut, Moabitki, byłej poganki, co wskazuje na to, że Booz służy jako typ Chrystusa, a Rut jako typ Kościoła, który jest z pogan. Sam Dawid też jest typem Chrystusa, co widać z Psalmów (40, 22, 69 i inne) i opisów cierpień, które są proroczym odbiciem cierpień Chrystusa. Słusznym jest twierdzenie, że Pan nasz użył Dawida do proroczego przedstawienia własnych cierpień, które miały mieć miejsce dopiero ok. 1000 lat później. Cierpiał, znosił obelgi i pokutował za czyny podyktowane żądzą ciała. Przyjmował naukę i strofowanie, mimo że był absolutnym władcą wielkiego państwa. Był namaszczony przez Samuela. Na żądanie grał na harfie Saulowi; nie znosił obrażania Boga. Zwyciężył w pojedynku z Goliatem, bo polegał na Bogu Izraela. Początkowo szanowany przez Saula. Oddana mu była jego żona Mikal, córka Saula. Dawid jadł chleby pokładne w swojej nędzy. Ratuje się z rąk Achisa, udając szalonego. Chronił się w jaskinii Adullam. Uciekał przed Saulem. Mimo świetnej okazji nie odbiera życia Saulowi (na którym nie spoczywał już więcej Duch Święty). Abigail była przychylna Dawidowi. Działał razem z Akiszem, przez którego później został zwolniony; ubolewał nad śmiercią Saula i Jonatana, którego miłował jak brata. Został królem Judy. Zawarł z Abnerem przymierze. Mścił śmierć Iszboszeta. Został królem Izraela. Odnosił zwycięstwa. Pogardzony przez Michal za niewłaściwe wyrażanie radośco z okazji sprowadzania arki. Chciał zbudować dom Boży, ale mu Bóg odradził przez proroka Natana. Ukazał miłosierdzie dla Mefiboszeta. Popełnił wielki grzech, pojmując żonę niewinnego Uriasza, za co gorzko musiał pokutować. Zbuntował się przeciwko niemu syn Absalom. Przeklinany przez Szimeja, którego ułaskawił. Później opłakiwał jego śmierć. Wbrew woli Boga kazał policzyć lud. Wskazówki w sprawie budowy świątyni. Upominał naród swój przed śmiercią. Mianował królem syna Salomona. Jezus nazywa Siebie synem Dawida.

Eliasz (hebr. Elijahu - Bogiem moim jest Jahwe):
1. Beniaminita.
2. Syn Haryma, kapłan, pojął pogańską żonę.
3. Izraelita, który swoją pogańską żonę opuścił.
4. Najważniejszym z nich jest Eliasz, prorok pochodzący z miejscowości Tiszbe w Gileadzie, dlatego zwany czasem Tiszbitą. Żył w czasach największego odpadku od Boga za panowania Achaba, króla izraelskiego w latach ok. 925-900 przed Chrystusem, którego żona, Izebel, tępiła proroków. Przepowiedział wielką suszę, krył się w wąwozie przy potoku Kerit, żywiony przez kruki, ożywił syna wdowy, złożył ofiarę połączoną z cudem, wyniszczył proroków Baala, uciekł przed Izebel do Beer-Szeby, namaścił Elizeusza, karcił Achaba za zamordowanie Nabota i przepowiedział koniec rodu Achaba, skarcił Ochozjasza za wywiadywanie u Belzebuba, bożka Ekronu. Na prośbę Eliasza dwie, pięćdziesięcioosobowe grupy ludzi zostały pochłonięte przez ogień. Przez wrzucenie płaszcza do Jordanu Eliasz rozdziela wody tejże rzeki. W obecności Elizeusza wzięty do nieba. Jego płaszcz został wzięty przez Elizeusza. Eliasz ukazał się w czasie przemienienia Pańskiego. Spełnił wielką rolę w planach Boga z Izraelem (podobną rolę spełnił w Nowym Testamencie Jan Chrzciciel).

Elizeusz (hebr. Elisz - komu Bóg jest zbawieniem) - syn Safata z Abelmechola, użyty przez Boga do prowadzenia Jego spraw po wniebowzięciu Eliasza, od którego otrzymał płaszcz. Uzdrawia wody. Dzieci, kpiące z niego, zostały rozdarte przez niedźwiedzie. Czynił inne cuda. Za jego wskazówkami (wziętymi od Boga) Naaman został uzdrowiony, powoduje pływanie żelaza, Syryjczycy zostają oślepieni, przepowiada poprawę sytuacji żywnościowej, kazał namaścić Jehu na króla Izraela. Umarły żołnierz zmartwychwstał po dotknięciu zwłok Elizeusza. Martwe ciało Elizeusza jest typem zmarłego Izraela (dla sprawy Boga), który ożyje po zetknięciu się ze słowem pozostawionym przez mężów Boga.

Ewa (hebr. Chawwa - dająca życie, stąd matki wszystkich żyjących) - Ewa, żona pierwszego człowieka Adama, od którego otrzymała swe imię już po upadku. Powstała z żebra Adama, dlatego nazywał ją Isza. Ewa jest typem Kościoła (Oblubienicy Pańskiej). Adam został stworzony pierwej niż Ewa i dlatego ma być jej głową.

Ezechiel (mocą moją jest Jahwe) - syn kapłana Buziego, był zabrany do niewoli babilońskiej (około roku 600 przed Chrystusem). W niewoli został powołany na proroka przez Boga. Prorokował nie tylko narodowi judzkiemu, z którego pochodził, ale całemu Izraelowi. W księdze prorok przedstawia swoje powołanie, wizję i napełnienie Duchem Świętym, drugą wizję, jego zadanie wśród Żydów na wygnaniu, inne wizje, przyczyny niewoli narodu izraelskiego, przyszłe Królestwo Syna Dawidowego, przyszłe państwo izraelskie i sąd nad narodami z opisem świątyni. Specjalne groźby przeciw fałszywym prorokom zawiera rozdział 13., a przeciw fałszywym pasterzom izraelskim rozdział 34. Na specjalną uwagę zdaje się zasługiwać proroctwo wizji w rozdziale 37., którego wypełnienie może być bardzo bliskie.

Filip (miłośnik koni):
1. Jeden z dwunastu apostołów.
2. Jeden z siedmiu wybranych do rozdzielania jałmużny. Ochrzcił dworzanina etiopskiego.

Gabriel (mąż Boży) - istota anielska. Ukazał się Danielowi jako mąż mówiący głosem ludzkim. Był posłany do Daniela do wytłumaczenia mu wizji barana i kozła i objawienia proroczego znaczenia siedemdziesięciu tygodni. Anioł Gabriel był także posłany do Marii, matki Jezusa i do Zachariasza, ojca Jana Chrzciciela, aby tym oznajmić urodzenie sią ich Synów.

Goliat (wygnanie) - olbrzym pokonany przez Dawida. Goliat jest typem szatana, wyposażonym w najlepsze środki, którymi walczy świat, jednak został pokonany przez słabego chłopca; podobnie Chrystus słabością pokonał władcę tego świata. Dawid jest typem wiary, on zdawał się na Boga, który mu pomagał, właściwie za niego walczył. Czytamy także o Goliacie, że pochodził z Gat (Get), był 6 łokci i piędź wysoki (270 cm), miał na sobie pancerz łuskowy (karacenę) wagi 5000 syklów (57 kg), miedzianą przyłbicę, nagolenniki i tarczę, także z miedzi (wg BT z brązu), a oszczep jak nawój (wał) tkacki. Dawid zabił go kamieniem z procy i uciął mu głowę jego własnym (Goliata) mieczem. Miecz ten dano później Dawidowi.

Herod Antypas - syn Heroda Wielkiego i Samarytanki Malthake. Po ojcu swoim został tetrarchą Galilei i Perei. Nazwany 'lisem' przez Pana. Mimo, że lubił słuchać Jana Chrzciciela, skazał go na śmierć. Był obecny przy skazywaniu Pana i został 'przyjacielem' Piłata. Żył z żoną brata swojego Herodiadą. Został złożony z urzędu w roku 39, skazany na banicję, w czym także towarzyszyła Herodiada.

Herod Wielki - syn Antypatra Idumejczyka, który przyjął judaizm. Mianowany królem judzkim w 37 roku przed Chrystusem. Mordował przeciwników i podejrzanych, nawet żonę, teściową i synów. Przymilał się cesarzowi rzymskiemu Oktawianowi. Wprowadzał kulturę grecko-rzymską między Żydami. Aby pozyskać Żydów, odbudował Świątynię Jerozolimską (prawie całą z białego marmuru). Za jego życia Pan Jezus urodził się w Betlejem. Gdy się dowiedział, że mędrcy ze Wschodu odwiedzili dziecię Jezus, polecił rzeź niemowląt. W tym roku także zmarł (był to według obecnej rachuby 4 rok przed Chrystusem).

Izaak (śmiech) - patriarcha, syn patriarchy Abrahama i Sary, nazwany 'Śmiechem', bo oboje rodzice się śmiali, gdy on został przepowiedziany, nie chcąc wierzyć, że w tak podeszłym wieku mieli dostać jeszcze syna. Był synem obiecanym, a nie z niewolnicy (Hagar). Izaak jest typem Chrystusa, co tak jasno widać w tym, że Abraham chce go ofiarować Bogu. Abraham wysyła sługę swego (typ Ducha Świętego) po oblubienicę dla Izaaka. Izaak miał dwóch synów: Ezawa i Jakuba, chciał dać błogosławieństwo Ezawowi, co nie było wg obietnicy; dostaje je podstępem Jakub przy pomocy Rebeki, matki jego.Umarł przeżywszy lat 180; pochowany przez synów swoich Ezawa i Jakuba. Przez niego, ojca jego i syna jego błogosławieństwo przeszło na całą ludzkość przez przyjęcie prawdziwego Boga; dlatego często w modlitwach powtarzane są słowa: 'Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba'.

Izajasz (zbawienie przychodzi z Jahwe) - syn Amosa (nie proroka z Tekoa). Jest chyba największym prorokiem piszącym. Mówi dużo o łasce; opisuje przyszłego Mesjasza.Nie mówi jednak nic o Kościele. Działał w latach od 740-680 przed Chrystusem. Jego współcześnikiem był Micheasz; także prorok. Jego księga była często przepisywana. Odpis jej znaleziono między innymi w Qumran w roku 1948. Zwoje znad Morza Martwego.

Jakub, Jakob (zajmujący czyjeś miejsce, trzymający piętę) - patriarcha, syn Izaaka i Rebeki; młodszy od swego brata Ezawa. Jego brat Ezaw został wielkim myśliwym, a Jakub był spokojnym i duchowym typem człowieka, lubiącym mieszkanie w namiotach. Izaak lubił więcej Ezawa, a matka, Rebeka, znów Jakuba. On jest jednym z tych trzech patriarchów, z których Abraham otrzymał początek wiary w prawdziwego Boga. Izaak jest typem niebiańskiego człowieka, otrzymującego Kościół symbolizowany przez Rebekę, a Jakub jest spadkobiercą wszystkich obietnic. Jakub zaczął życie jako naturalny człowiek. Używał dróg własnych nawet w otrzymywaniu błogosiewieństwa (chociaż Bóg miał na pewno lepsze sposoby do przekazania mu przyobiecanego błogosławieństwa). Z początku nie żył wiarą ojców swoich. Przeżył Boga nad rzeką Jabok, gdzie zwyciężył w walce duchowej; otrzymał nowe imię Izrael (żołnierz Boga, mocujący się z Bogiem), od tej chwili jego życie cielesne zstąpiło na miejsce drugie, a na pierwsze miejsce przyszło życie duchowe. Miejsce, gdzie się to działo, nazwał Fanuel, Penuel. Żył w Egipcie 17 lat, tan umarł mając lat 147, skąd ciało jego, po zabalsamowaniu, przewieziono z powrotem do ziemi Kana i pogrzebano w jaskini na polu Machpela, gdzie spoczywały zwłoki ojca jego, dziadka Abrahma, matki jego Sary, żony. Jego dwunastu synów dało początek dwunastu pokoleniom, które później także zwano Izraelem. I oto dzieci Jakuba z Lei: Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zabulon i Dina - córka. Jakuba i Bilhy, służebnicy Racheli: Dan, Naftali. Jakuba i Zylpy, służebnicy Lei: Gad, Aser. Jakuba i Racheli: Józef i Beniamin.

Jan Ewangelista (z hebr. Johanan, znaczy: Jahwe jest kosztowny) - syn Zebedeusza i brat Jakuba. Obaj byli rybakami. Pan nazwał ich ''Synami Gromu'', ''Boanerges''. Był najmłodszym z apostołów, nazywał siebie ''uczniem, którego Jezus miłuje''. Pan dał matkę Swoją w jego opieką. Jan, Piotr i Jakub byli z Panem na górze Przemienienia i w Getsemane. Według Gal. 2;9 Jakub, Piotr i Jan mieli iść do Żydów głosić Ewangelię, a Paweł do pogan. Jan napisał trzy listy około roku 90, a jego Ewangelia napisana została może nieco wcześniej; zaś Księga Objawienia napisana została chyba najpóźniej ze wszystkich ksiąg Nowego Testamentu - około roku 96 na wyspie Patmos, gdzie przebywał na wygnaniu. Żył podobno 100 lat i był jedynym apostołem Pana, który umarł naturalną śmiercią, podczas gdy wszyscy inni zmarli śmiercią męczeńską. Sposobem podania materiału Ewangelia Jana różni się bardzo od pozostałych trzech (zwanych synoptycznymi), jednak jest w zupełnej zgodzie z nimi. Jej głównym celem jest między innymi wytłumaczenie ludziom, że Jezus jest wiecznym Słowem, Barankiem Bożym, że trzeba narodzić się na nowo, że Pan jest Dobrym Pasterzem, że Ojciec i Syn jedno są. Przepowiedział zesłanie Ducha Świętego, podaje obszernie zdradę i mękę Pana, Jego zmartwychwstanie, ale nie podaje rodowodu, jak to pozostali ewangeliści czynili. Na uwagę zasługują końcowe słowa jego Ewangelii: ''Wiele innych rzeczy dokonał Jezus, które, gdyby miały być spisane jedna po drugiej, mniemam, że i sam świat nie pomieściłby ksiąg, które należało napisać''.

Jan Chrzciciel - syn Zachariasza i Elżbiety; kapłan należący do ósmej zmiany Abiasza (których wg I Kron. 24;10 były 24 do spełniania zmiany służby w świątyni); potomek Aarona. Urodził się, gdy jego rodzice byli już w podeszłym wieku. Jego urodzenie się przepowiedziane było przez anioła Gabriela; miał być nazarejczykiem. Był napełniony D chem Świętym od urodzenia. Powołany był do przygotowania przyjścia Pana, co też czynił. Nawoływał do pokuty. Chrzcił (''chrztem Jana''). W jego przyjściu jest dużo podobieństwa do przyjścia Eliasza. Ochrzcił nawet Pana. Uwięziony przez Heroda został ścięty przez Heroda jeszcze przed ukrzyżowaniem Pana. Do śmierci Jana Chrzciela przyczyniła się Herodiada, nielegalna żona Heroda Antypasa.

Jezus Chrystus - imię Jezus pochodzi z hebrajskiego Joszua, albo Jehoszua. W znaczeniu Jahwe jest zbawieniem; słowo Chrystus jest łacińskie, z greckiego Christos, hebr. Masziach, co znaczy Mesjasz lub Pomazaniec. Z punktu widzenia historycznego, Jezus był synem Marii i wychowankiem Józefa, cieśli z Nazaretu, zaś wg prawa świeckiego i żydowskiego jest On legalnym synem Józefa i Marii. Nowy Testament podaje dwie Jego genealogie (rodowody) i obydwie mają małe niedokładności. Ewangelia Mateusza jest głównie pisana dla Żydów i dlatego tam podkreślana jest strona królewska i przodkowie Józefa, który był legalnym ojcem Jezusa; a to w tym celu, aby udowodnić Żydom, że Jezus ma prawo do tytułu Mesjasza. Ta Ewangelia nazywa Go synem Dawida, a rodowód Jego rozpoczyna od Abrahama, zaś Ewangelia Łukasza podaje Jego rodowód wstecz aż do Adama. W tej Ewangelii chodzi raczej o podkreślenie nasienia kobiety i dlatego w niej częściej jest mowa o Marii, która mogła być córką Helego, a Józef nazwany został synem, bo i zięciów w Starym Testamencie nazywano synami. Wzmianki w Nowym Testamencie wskazują widocznie także na tę możliwość. Jak wyglądały czasy Jego dzieciństwa, nie wiemy, widocznie tak jak u każdego normalnego dziecka w ówczesnej rodzinie żydowskiej. Z wieku chłopięcego wiemy tyle, że rodzice Jego zabrali Go raz do Jerozolimy, gdzie w drodze powrotnej stwierdzili Jego nieobecność, a po cofnięciu się w poszukiwaniu Go znaleźli Go siedzącego, w świątyni i rozprawiającego z nauczycielami (doktorami). O Jego wieku młodzieńczym nie wiemy nic. Przypuszczamy, że jako syn cieśli pracował jak każdy inny syn, pomagając rodzicom Swoim. Naukę Swoją zaczął głosić po ukończeniu 30 lat życia, aby zadość uczynić prawu które wymagało tej granicy wieku od tych, co wstępowali w życie publiczne. Został ochrzczony przez Jana Chrzciciela; pomazany Duchem Świętym; był człowiekiem i dlatego mógł być ofiarą za grzechy ludzi; był antytypem Baranka Wielkanocnego, Barankiem Bożym w Ewangelii Jana 1;29. Był kuszony przez diabła, jak każdy inny człowiek, Mat. 4;1; poddał się wszystkim prawom życia ludzkiego: cierpiał głód, czuł pragnienie, spał, czuł zmęczenie. Czas głoszenia Jego nauki trwał przeszło trzy i pół roku. Nie był tylko teoretykiem ale i wykonawcą, czynicielem słowa; wykonał, co prorocy o Nim mówili; nie robił błędów, nie kłamał, ale mówił prawdę; miłował, był litościwy i sprawiedliwy; pokazał wzór człowieka, którego Bóg chciał; nie chciał zadawać cierpień, ale Sam cierpiał; nie kazał drugim kłaść życia za Siebie, ale kładł Swoje za drugich. Udowodnił, że jest Zbawicielem dla każdego, co wzywa Imienia Jego; pośrednik między człowiekiem a Bogiem; Orędownikiem dla atakowanych i oskarżanych przez szatana; jest duchowym Królem dla Izraela, Najwyższym Kapłanem i przyszłym Sędzią żywych i umarłych. Jego działalność, znaczenie i stanowisko przedstawiają nam także Jego tytuły: Pan, Syn Człowieczy, Baranek Boży, Chrystus (Mesjasz), Syn Marii i cieśli (dla świata), Syn Boga, Najwyższy Kapłan, Król Izraelski, Sędzia żywych i umarłych, Zbawiciel Świata, Orędownik, który wstawia się za nami u Boga, Odkupiciel, Wybawiciel, Emanuel, Immanuel (Bóg z nami). W Starym Testamencie spotykamy liczne typy Jezusa, do których między innymi należą: Aaron, ofiara Abla, ofiara całopalna, biała tkanina, Jozue, wanna miedziana, manna, Melchisedek, Mojżesz. Jezus Chrystus przed przyjściem w ciele istniał i działał (co nazymay praegzystencją). Jego wstąpienie w ciało ludzkie nazywamy także karnacją. Jezus Chrystus zmartwychwstał w trzeci dzień po ukrzyżowaniu i przez 40 dni wędrował po ziemi w innym (zmartwychwstałym, uwielbionym) ciele i w tym widziany tylko przez tych, co w Niego wierzyli.

Jonasz (gołąb) - syn Amitaja; prorok, który otrzymał od Boga polecenie ostrzeżenia miasta Niniwy; nie chciał słuchać Boga; wolał uciec daleko i zginąć, ale został połknięty przez wieloryba, w którego wnętrzu przebywał trzy dni. Został jednak przy życiu i po ocaleniu głosił Niniwijczykom słowo pokuty, którzy na czas pokutowali. Jonasz jest typem Izraelity (człowieka wierzącego), który nie chce głosić słowa poganom (nie wierzącym). W nim także mamy obraz zmartwychwstania Pana po trzech dniach. Dla chrześcijan wielka nauka: Ewangelię należy głosić każdemu człowiekowi, nawet tym, co nienawidzą Boga.

Jozue (Bóg jest zbawieniem) - z początku nazywał się Ozeasz (hebr. Oszeja - oswobodzenie). Zmienione później przez Mojżesza na Jozue, skąd grecko-łacińskie Jezus, imię które dano Panu w czasie Jego rozpoczęcia wędrówki po ziemi w ciele. Jozue był synem Nuna z pokolenia Efraim. On i Kaleb należeli do tych dwunastu posłanych na wywiad do Kanaan, przy czym tylko ci dwaj podali prawdziwe informacje o stanie rzeczy po ich powrocie. I tylko ci dwaj ze wszystkich tych, co opuścili Egipt, weszli do Kanaan. Jozue był dzielnym wodzem w bitwie z Amalekitami tuż po przekroczeniu Izraelitów przez Morze Czerwone, kiedy to Aaron i Chur podpierali ręce Mojżesza. Jozue towarzyszył Mojżeszowi przy wejściu na górę, nie był jednak w chmurze, do której Mojżesz wszedł. W nim był Duch Boga. On był wyznaczony do wprowadzenia Iraelitów do ziemi Kanaan, dlatego jest typem Chrystusa prowadzącego chrześcijan duchowo.

Józef (On doda, niech Jahwe doda):
1. Jest jedenastym synem Jakuba i pierwszym jego żony Racheli. Józef jest jednym z najwyraźniejszych typów Jezusa. Był umiłowanym ojca swego Jakuba, podobnie jak Chrystus jest Umiłowanym Boga - Ojca. Znienawidzony przez braci, podobnie jak Jezus odrzucony przez Izraelitów; sprzedany poganom, podobnie jak Jezus sprzedany i wydany w ręce pogan. Józef był uważany za umarłego i zaginionego, podobnie jak Jezus uważany był za zaginionego, bo nie znaleziono Go w grobie; był fałszywie oskarżony, podobnie jak Jezus, Józef wziął za żonę pogankę, podobnie Jezus wziął za oblubienicę Kościół, z pogan. W wielkiej nędzy bracia poznali Józefa jako wybawiciela; i Żydzi poznają Jezusa jako swego Wybawiciela w czasie wielkiego ucisku. Jak Józef wrócił do wiecznego miejsca pobytu ojca swego, tak i Chrystus po zmartwychwstaniu Swym wrócił do Ojca Swego. Józef rządził poganami i Chrystus rządzić będzie poganami w Millenium.
2. Mąż Marii, matki Jezusa, potomek Dawida, zwany także cieślą. Po narodzeniu się Jezusa miał dzieci z Marią, z których z imion znani są: Jakub, Jozes, Szymon, Judas i dziewczęta, których imion nie podano. Jako ojciec wspomniany w NT po raz ostatni w związku z poszukiwaniem zaginionego dwunastoletniego chłopca Jezusa w świątyni jerozolimskiej.

Juda, Judas (pochwała):
1. Czwarty syn Jakuba i Lei (przed nim urodzili się bracia jego Ruben, Symeon i Lewi). Był ojcem pokolenia Judy. On radził braciom swoim, aby nie odbierać życia Józefowi, ale aby go sprzedać Ismaelitom. Bardzo występnie postąpil z synową swoją Tamar, czym zhańbił całe pokolenie. Namawiał Jakuba do zezwolenia na zabranie Beniamina do Egiptu. W imieniu braci przemawiał do Józefa (który się jeszcze nie dał poznać braciom). W błogosławieństwie Jakuba porównany do lwa. Z jego pokolenia pochodzili Dawid, Salomon i kilku innych królów i (z cielesnej strony) także Jezus Chrystus. Jego pokolenie liczyło w pierwszym spisie po opuszczeniu Egiptu 74600, a w drugim 76 500 mężczyzn w wieku ponad 20 lat. Ziemia pokolenia Judy rozprzestrzeniała się na zachód od Morza Słonego.
2. Jeden z apostołów, brat Jakuba. Zwany także Lebeusz i Tadeusz.

Kaifasz (obniżenie, spadek) - właściwie nazywał się Józef Kaifasz; został mianowany najwyższym kapłanem (arcykapłanem) przez rzymskiego prokonsula Witeliusza Gratusa w roku 26. Z urzędu tego został złożony w roku 36 przez rzymskiego prokonsula Witeliusza. Kaifasz prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. Pod jego przewodnictwem zebrali się w jego pałacu i inni arcykapłani i starsi ludu, aby zadecydować o śmierci Jezusa. Zaprowadzono Jezusa najpierw do Annasza, byłego arcykapłana i teścia Kaifasza. Kaifasz był obecny w czasie, gdy apostołowie Piotr i Jan stali przed sanhedrynem.

Kain - pierwszy syn Adama i Ewy. Nie rozumiał i nie chciał rozumieć znaczenia upadku człowieka i sposobu przebłagania Boga. Ofiara jego była bezduszna (bez krwi). Zabił brata swego, który był naturą duchową i rozumiał wolę Boga. Kain boi się Boga, ale Go nie przeprasza; jest typem człowieka działającego wg własnej woli, tworzącego własną religię

Lot (zasłona, powłoka) - syn Harana, brata Abrahama. Był wzięty do niewoli przez czterech królów, od których uwolnił go Abraham. Lot gościł aniołów, został uwolniony od katastrofy sodomskiej. Lot został nazwany sprawiedliwym. Lot przebywał ze sprawiedliwym stryjem swoim, znał Boga, ale lubił przebywać także z ludźmi świata, upijając się, co umożliwiało jego córkom uprawianie z nim nierządu. Ze starszą miał syna Moaba, ojca Moabitów, wiekowego wroga Izraela, a z drugą syna Ben-Ammi, ojca Ammonitów. Żona Lota jest typem osoby obcującej z człowiekiem znającym prawdziwego Boga, którego ona jednak nie rozumie i nie chce rozumieć, jest nieposłuszna radzie aniołów (symbol ostrzegawczego głosu Ducha Świętego w człowieku), ale lubi świat i za nim się ogląda i to przynosi jej śmierć. Podobnie chrześcijanie oglądający się za miejscem, z którego wyszli, umierają dla świadectwa, albo podobni są do osób, które wracają do poprzedniego swojego stanu.

Łazarz (grec. Lazaros, z hebr. Eleazar):
1. Brat Marii i Marty. Wszyscy troje mieszkali w Betanii. Został wskrzeszony z martwych przez Jezusa w czym została objawiona siła Boża, która istniała w Chrystusie.
2. Postać z przypowieści o bogaczu i Łazarzu, którą opowiedział Jezus. Łazarz obrazuje człowieka, który cierpiał na świecie rządzonym przez szatana. Drugą osobą tej przypowieści jest bogacz, który miał wszelkie wygody na świecie i za późno się zorientował, że wszystko, co jest napisane w księgach Pisma Świętego jest prawdziwe. Nauka zawarta w tej przypowieści przypomina i uczy, że świat przechodzi i człowieka czeka przyszłość taka, jaką sobie tutaj wybiera. Wskazuje także na miejsce, w którym przebywają umarli czekający na pochwycenie i że ci nie mają żadnej łączności z tymi, którzy są jeszcze na ziemi.

Marek - jest autorem drugiej Ewangelii. Właściwie nazywał się Jan Marek; był synem Marii; imię ojca jego nie jest podane. Z wujem jego Barnabą towarzyszył Pawłowi w pierwszej podróży misyjnej aż do Pergi w Pamfilii. Tam samowolnie odszedł od Pawła, za co nie otrzymał uznania. Potem popłynął z Barnabą na Cypr, a Paweł dobrał sobie jako dalszego towarzysza podróży Sylasa. Jednak w późniejszych latach Marek znów był przy boku Pawła. Piotr nazywał go swoim synem. W Ewangelii swojej (która jest synoptyczna, bo podobna do Ewangelii Mateusza i Łukasza) przedstawia on Chrystusa jako sługę.

Maria (imię greckie, pochodzenia hebrajskiego Miriam, co znaczy bunt przeciwko komuś) - w Biblii jest kilka kobiet o tym imieniu:
1. Maria, matka Jezusa. Jako dziewica wspomniana w proroctwach Starego Testamentu. Błogosławiona przez wszystkie narody.
2. Maria, siostra Łazarza i Marty. Ona namaściła nogi Jezusowi. Podobnie postąpiła inna niewiasta w domu faryzeusza Szymona.
3. Maria Magdalena. Została uleczona od siedmiu złych duchów. Pozostawała przy grobie Pana. Ona wypowiedziała słowo: ''Rabbuni''.
Maria, Matka Jezusa. W Kościele rzymsko-katolickim i innych kościołach uznawana za Matkę Syna Bożego Jezusa. Otaczana najwyższym po Nim kultem i nazywana ''Matką Boską''. W modlitwach wiernych tego Kościoła czczona również jako ''Królowa Niebios'' i ''Orędowniczka'' - choć w Biblii nie znajdujemy nigdzie tych określeń.

Michał (kto jest Bóg) - archanioł, który pomagał Danielowi. Michał sprzeczał sią z szatanem o ciało Mojżesza. Aniołowie są posłańcami Bożymi; a Michał nazwany był także księciem; ale zapamiętać należy, że tytuł króla Pismo Święte daje tylko Jezusowi Chrystusowi.

Mojżesz (wyciągnięty z wody) - pochodził z pokolenia Lewiego; ojcem jego był Amram, a matką Jochabeda, ciotka Amrama; bratem jego był Aaron, starszy od niego o trzy lata; starszą od Aarona była także ich siostra Miriaim. Wychowywany był przez córkę faraona, której także zawdzięcza imię swoje (które jest egipskie). W wieku 40 lat zabił Egipcjanina, który ciemiężył Izraelitów, za co prześladowany był przez Egipcjan i swoich własnych rodaków. Uciekł do Midianu, gdzie pasł trzodę kapłana madianickiego Jetry. Tam miał objawienia; rozmawiał z Bogiem, który dał mu za zadanie wyprowadzenie ludu Swego z niewoli egipskiej. Po czym Mojżesz wrócił do Egiptu; co miało miejsce po śmierci faraona, który go prześladował. Razem z Aaronem pertraktował z faraonem, który nie chciał wypuścić Izraelitów z Egiptu. Wreszcie udało się wyprowadzenie Izraela. Spotkał Boga na górze Synaj; podał Zakon ludowi. Dał wskazówki do budowy przybytku. Wstawiał się za narodem swoim i znów spotkał Boga na górze. Po powrocie z góry, gdzie widział Boga, twarz jego promieniała. Znów wstawiał się u Boga za Izraelitów; ustanowił Aarona najwyższym kapłanem; liczył swój lud; wysłał wywiadowców do Kanaan. Przeżył bunt Koracha. Inne wydarzenia: za brak wiary nie wszedł do Kanaan. Sprawianie rządów na pustyni. Sporządził węża miedzianego. Przypomniał ludowi historię wyjścia z Egiptu i nawoływał do posłuszeństwa. Nadał obowiązki Jozuemu. Śmierć Mojżesza została opisana przez kogoś innego i dołączona do 5 księgi Mojżesza. Spór archanioła Michała o ciało Mojżesza podany został przez Judę. Mojżesz był człowiekiem skromnym i pokornego serca. Mojżesz był wielkim prorokiem wiernym Bogu. Był widziany podczas przemienienia Pańskiego. Mojżesz jest typem Chrystusa jako wyswobodziciela. Jako wybawca wybrany był przez Boga. Był odrzucony przez Izraela i poszedł do pogan. W czasie odrzucenia zdobywa spośród pogan żonę (typ Kościoła). Był orędownikiem między ludem a Bogiem.

Noe (spoczynek) - był potomkiem Seta, synem Lamecha, a ojcem Sema, Jafeta i Chama. Bóg polecił mu zbudować arkę (korab). Do te­go miał wejść ze swoją żoną, swy­mi synami i ich żonami; miał także zabrać po siedem par z czystych zwierząt i po jednej parze z nieczystych zwierząt. Dla tych zwierząt miał również zabrać zapasy paszy. W czasie potopu Noe miał 600 lat. Tylko osiem osób zostało uratowanych przez arkę. Noe jest typem narodu żydowskiego, który przedostaje się przez wielki ucisk i zo­staje zachowany od sądów apoka­liptycznych. Po osadzeniu się arki na górze Ararat Noe złożył Bogu ofiarę cało­palną z czystych zwierząt. Bóg zawarł przymierze (noaickie) z Noem, w czym go zapew­nia, że już nigdy nie będzie nisz­czył ziemi potopem. Po potopie Noe założył sobie winnice i stał się człowiekiem rozkoszy (na­łogu), co było brzydkim czynem; marny dał przykład swoim sy­nom; na jednego spadło przekleń­stwo (syna Chama). Żył jeszcze 350 lat, razem 950. Zły postępek Noego uczy także, że chrześcijanin musi unikać nałogów, które nie dają bło­gosławieństwa ale przynoszą prze­kleństwo.

Paweł, Apostoł - z początku miał królewskie imię Saul (żądany od Boga, spolszcz. Szawel), które po nawróceniu się do Pana zmienił na Paweł (mały). Pochodził z pokolenia Beniamin. Urodził się w Tarsie, w Cylicji w Azji Mniejszej. Był faryzeuszem, uczonym Hebrajczykiem, kształcił się u Gamaliela. Był bardzo gorliwym Żydem i prześladował chrześcijan, których później stał się gorliwym apostołem. Nawrócił się w drodze do Damaszku, około roku 34. Historia jego nawrócenia stała się później ważną częścią jego ewangelii. W samych Dziejach Apostolskich powtórzona jest trzy razy. Z czego widać, jak wielką rolę odgrywa w ewangelizowaniu dawanie świadectwa o własnym nawróceniu, czyli odrodzeniu duchowym. Odbył cztery wielkie podróże misyjne. W listach jego do zborów pogańskich (tzn. nie pochodzących z Żydów) objawiona jest tajemnica, ukryta w Bogu od początku świata, którą jest Kościół (Zbór Pański). Listy Pawła jasno udowadniają, że Kościół nie jest organizacją ale organizmem (ciałem). Paweł nie wprowadza niczego nowego do nauki Jezusa Chrystusa, ale ją tylko więcej wyjaśnia. Istnieją przypuszczenia, że listy Pawła napisane zostały w następującej kolejności: Listy do Tesaloniczan (54 rok), Listy do Koryntian (59 - 60 rok), List do Galacjan (około 60 roku), List do Rzymian (około 60 roku), List do Filemona (około 64 roku), List do Kolosan (około 64 roku), List do Efezjan (około 64 roku), List do Filipian (około 64 roku), I List do Tymoteusza (około roku 65), do Tytusa (około 65 roku), II List do Tymoteusza (około 66 roku). Trudno jednak ustalić, które miejsce w kolejności zajmuje list do Hebrajczyków . Wg Hbr 10;11 musiał być napisany przed zburzeniem Jerozolimy, co miało miejsce w roku 70. W Rzymie Paweł był w styczności z mieszkającymi tam Żydami. Mimo że więzień, mieszkał tam w wynajętym domie przez dwa lata, skąd napisał listy do Kolosan, Efezjan, Filipian i Filemona. Z niektórych listów wnioskować można, że po dwóch latach pobytu w Rzymie został wypuszczony na wolność. Przypuszcza się również, że potem odwiedził Efez i Macedonię, i tam napisał I List do Tymoteusza; odwiedził Kretę, Nikopolim, gdzie napisał List do Tytusa. Planował także podróż do Hiszpanii. Musiał być w Troadzie i Milecie, gdzie napisał list do Tymoteusza, co musiało być w czasie, gdy oczekiwał już rychłej śmierci.

Piłat - rzymski namiestnik nad Judeą w latach 23-36. Żydzi, chcący się pozbyć Jezusa, którego nie chcieli uznać jako Mesjasza, zwrócili się do Piłata, by on zajął się sprawą ukrzyżowania Go. Co on także wykonał mimo ostrzeżeń jego żony i własnego sumienia, które starał się uspokoić przez umycie rąk na dowód, że w Jezusie nie znalazł winy i chciał uczynić Żydów odpowiedzialnymi. Piłat był podobno później oskarżony przed samym cesarzem rzymskim (przez Samarytanów) po czym skazany został na wygnanie, gdzie sam zakończył sobie życie (podobnie jak Judasz Iskariot).

Piotr - jest jednym z dwunastu apostołów; syn Jonasza (także Jana) miał poprzednio imię Szymon. Pan zmienił mu to imię na Kefas. Pochodzi ono z aramejskiego Kef, co znaczy Skała, co po przetłumaczeniu na grec. dało imię Petros, skąd łac. Petrus i Polskie Piotr. On pozostawił wszystko i poszedł za Chrystusem. Przy wymienianiu imion apostołów, imię jego jest pierwsze. Ale nie czytamy, by kiedykolwiek pragnął albo uprawiał rolę zwierzchnika nad drugimi. Nie wysuwał się na przód, nie odpychał innych, ale był pierwszym jeżeli chodzi o posłuszeństwo dla Pana, w którego wierzył z całym oddaniem. Jego reakcje na słowa Pana cechowała bezgraniczna szczerość, nawet naiwność. Miał słabości, jak każdy inny człowiek. Będąc pewien, że jest między swoimi i w obecności Pana, ceniącego szczerość i otwartość, reagował odpowiedziami za szybko, co czasami przynosiło mu przykre rozczarowania. Mimo że nie miał wysokiego wykształcenia, był człowiekiem, który miał zdolność zrozumienia zagadnień wymagających wysokiego rozumu. Jeszcze przed wylaniem Ducha Świętego doszedł do wniosku, że Jezus jest Chrystusem, synem Boga Najwyższego. W czasie pięćdziesiątnicy (Zielonych Świątek) zrobił użytek z kluczy, otrzymanych od Pana do otworzenia drzwi do Królestwa Niebieskiego dla Żydów podczas wylania Ducha Świętego i dla pogan w domu Korneliusza. Klucze te dane były tylko Piotrowi do użycia (symbolicznego) w tych dwóch wypadkach. Nie czytamy, by to prawo, dane jemu, można było przekazać drugim, albo by kto inny mógł posiadać je w tym samym znaczeniu. Klucze te nie były dane Piotrowi po to, by się wywyższał, ale uniżał podobnie jak Ten, co mu je dał. Nie wykazywał także przy tym zwierzchnictwa, ani przewodnictwa podczas tego aktu, bo ważny głos zabrał tam Jakub. Na pewno i Jakub nie uważał siebie za przewodniczącego zebrania, ale za człowieka, któremu Duch Światy powierzył wypowiedzenie niektórych słów. Piotr chciał tylko być apostołem, kim też był z polecenia Pana. Gdy Korneliusz przypadł mu do nóg, podniósł go natychmiast i oznajmił, że on (Piotr) też jest tylko jest człowiekiem. Niestety wielu z tych, co mienią się być jego naśladowcami, nie brali sobie z tego wydarzenia przykładu, bo raczej widzieli, gdy ludzie (rozmyślnie utrzymywani w ciemności) przed nim padali na ziemią i klękali. Piotr, ten wielki wzór chrześcijanina, umarł zaszczytną śmiercią męczennika, o czym Pan wspomniał już po Swoim zmartwychwstaniu. Piotr napisał dwa listy. Pierwszy około roku 65, a drugi w rok później. W pierwszym mówi o cierpieniu i chwale, a w drugim o ostatecznych dniach.

Rachel (owca) - młodsza córka Labana, za którą Jakub służył siedem lat, której jednak w oszukańczy sposób nie dostał i za nią musiał służyć drugich 7 lat. Ona urodziła Jakubowi, po dość długim okresie bezpłodności, dwóch synów: Józefa i Beniamina.

Rebeka (pętla) - córka Betuela, żona Izaaka. Jest typem Kościoła. Podczas pobytu z Izaakiem u Filistynów zaprzeczała, że jest żoną Izaaka. Podobnie nominalny kościół nie wyznaje Jezusa Chrystusa zgodnie z Jego nauką. Po dwudziestu latach pożycia małżeńskiego porodziła Ezawa i Jakuba. Była chytra i nie czekając na czas wyznaczony przez Boga, sama zadecydowała o przekazaniu błogosławieństwa Jakubowi. Pochowana została w jaskinii Machpela.

Ruben (oto syn) - najstarszy syn Jakuba i Lei. Ojciec Rubenitów. Ocalił życie Józefa, gdy inni bracia chcieli go zabić, uczynił siebie odpowiedzialnym za Beniamina przy drugim pójściu synów Jakuba do Egiptu, zbeszcześcił łoże ojca; dlatego stracił prawo pierworodztwa (które dane zostało Józefowi), Przybył do Egiptu z czterema synami, którymi byli: Henoch, Fallu, Heron i Charmi. Przy opuszczaniu Egiptu Rubenici liczyli 46 500 mężów zdatnych do boju, a po ukończeniu wędrówki po pustyni liczba ich się zmniejszyła, bo wynosiła 43 730. Rubenici osadzili się po wschodniej stronie rzeki Jordan. Zatrzymanie się przed Jordanem wskazuje na niecałkowite oddanie się Bogu. Tak postępują chrześcijanie, którzy poznali Boga, nawet się nawrócili, ale częściowo pozostają jeszcze w miejscach, gdzie Bóg ich nie chciał posadzić.

Rut (przyjaźń) - moabitka, poganka, która wyszła za Izraelitę Mahalona, Machlona, jednego z synów Elimelecha. Po śmierci teścia, męża ewego i brata męża, poszła za teściową, Noemi, do Betlejem w Kanaan, gdzie w osobliwy sposób zapoznała się z Boazem, Izraelitą, którego została żoną. Jest typem Kościoła, także prawdziwie do Boga nawróconego człowieka, który porzuca wszystko i idzie za tym, co jest z Boga. Jest przeciwieństwem swej siostry Orfy. Rut jest matką Obeda, babką Isajego (Jessego) i prababką Dawida i dlatego wymieniona została w rodowodzie Pana. Księga Rut podaje historię jej życia za czasów Sędziów w latach ok. 1250 do 1100 przed Chrystusem. W tej księdze łatwo spostrzec, że pierwszy rozdział przedstawia Rut jako decydującą się, w drugim jako służącą, w trzecim jako spoczywającą, a w czwartym jako nagrodzoną.

Salomon (miłujący pokój) - król Izraela, syn i następca Dawida; jego matką była Batszeba, była żona Uriasza. Rządził 40 lat (1015-915 przed Chrystusem). Jego rządy obrazują w pewnej mierze sąd i rządy Chrystusa w Tysiącletnim Królestwie (Millenium). Skazał na śmierć Adoniasza, Joaba, usunął ze stanowiska arcykapłańskiego Abiatara, a na jego miejsce posadził Sadoka, prosił Boga o mądrość. Wydał słynny i przysłowiowy sąd, zbudował świątynię, na którą ojciec jego zbierał materiał, został odwiedzony przez królową Sabę. Dawid modlił się za Salomona. Błogosławieństwa, jakie spadły na Salomona, były wysłuchaniem modlitw Dawida. Mimo mądrości i szczerości Salomon stał się nieposłusznym Bogu. Jego braćmi urodzonymi z Batszeby w Jerozolimie byli: Szima (słynny), Szobab (odstępca), i Natan (dar). Bóg ukazał się Salomonowi dwa razy. Pierwszy raz we śnie w miejscowości Gabaon. Wtedy Salomon prosił Boga o mądrość, którą też otrzymał; a drugi raz po ukończeniu budowy świątyni i pałacu. Napisał 3000 przypowieści i 1005 pieśni. Nie wszystkie z tych zostały przechowane. Kaznodzieja Salomon żył dobrze z innymi królami; pojął córką faraona za żonę. Chiram, król Tyru, dostarczał mu budulca na świątynię, posłał mu robotników, nawet mistrza w sztukach brązowniczych. Świątynię zaczęto budować w roku 480 po wyjściu z Egiptu i w czwartym roku rządów Salomona (około roku 967 przed Chrystusem). Budowa świątyni trwała lat 7, a pałacu 13. Budowa obydwu budynków trwała więc 20 lat (przypuszczalnie od roku 967-947 przed Chrystusem). Monarchia jego rozciągała się od granic Tyru na północy do Esjon Geber na południu i od Morza Śródziemnego daleko poza ziemie Gileadu na wschodzie. Obok swej żony Egipcjanki miał 700 innych żon i 300 nałożnic, które pochodziły z pogańskich Moabitów, Ammonitów, Edomitów, Fenicjan i Hetytów, co go skłoniło do popierania pogaństwa we własnym kraju. To się Bogu nie podobało i przyniosło złe skutki w przyszłości. Królował, podobnie jak Saul i Dawid, 40 lat. Zmarł przeżywszy lat 60, a po nim wstąpił na tron syn jego Roboam, za którego czasów monarchia Salomona rozpadła sią na południową z miastem stołecznym Jerozolimą, przy której zostały tylko plemiona Judy i Beniamina (z ziemiami ich) i północną część, złożoną z ziem pozostałych dziesięciu plemion z jej pierwszym królem Jeroboamem. Pierwsza nazywała się Juda a druga Izrael.

Samson (z hebr. Szimszon - jak słońce) - syn Manoacha z pokolenia Dan. Był nazirejczykiem od urodzenia. Umacniał go Duch Pański; posiadał wiarę w Boga, ale nie zawsze Go słuchał i nie separował się od świata, lubił cielesną przyjemność i jej poświęcał siłę i błogosławieństwa otrzymane od Boga do spełniania celów duchowych. Przyjaźnił się z pogańskimi Filistynami, którzy go oślepili i zrobili z niego nędznego komedianta i marny spotkał go koniec. Dzieje Samsona są bardzo ważną lekcją dla każdego chrześcijanina, który, podobnie jak nazirejczyk, odseparowany jest dla Boga. Są chrześcijanie o wielkiej sile fizycznej i zdolnościach umysłowych, którymi służą światu, nawet wrogom chrześcijaństwa.

Samuel (uproszony od Boga) - prorok i nazirejczyk od urodzenia; wychowywany pod opieką Boga dla Boga. Wiele zawdzięczał swojej mądrej i bogobojnej matce Annie. Był wieloletnim sędzią Izraela i doradcą królewskim. Za jego czasów sędziowie i kapłani zawiedli w posłannictwie otrzymanym od Boga i na ich miejsce Bóg zaczynał powoływać proroków, z których Samuel był pierwszym. Za jego czasów ofiary były już pozbawione treści duchowej i praktykowane były jako tradycyjny obrządek. Mówią o tym wyraźnie Pierwsza i Druga Księga Samuela, przypominając i nam, dzisiaj żyjącym, że ''posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara''. Nie wiadomo, czy autorem ksiąg Samuela był on sam. Przypuszcza się, że napisane zostały około roku 1000 przed Chrystusem. Pierwsza nazywana jest w niektórych przekładach ''Pierwszą Księgą Królów'', a druga ''Drugą Księgą Królów''. Dlatego też Pierwsza Księga Królewska nazwana jest w tych przekładach ''Trzecią Księgą'', a Druga Królewska ''Czwartą Królewską''. Pierwsza Księga Samuela pokazuje nam brak spełniania obowiązków przez sędziów i kapłanów, których przedstawiciela widzimy w Helim. Naród zaczyna domagać się króla (na wzór narodów pogańskich), co jest przeciw woli Boga. Pierwszym królem staje się Saul, który rządzi nie według woli Boga przez 40 lat, po nim następuje Dawid. W Drugiej Księdze Samuela mamy przedstawione rządy Dawida, który jednoczy poróżnionych, walczy z wrogami, ustala porządek, ustanawia Jerozolimę miastem stołecznym z twierdzą Syjon jako głównym ośrodkiem wielbienia Boga. W II Sam.7:8-12 widzimy Przymierze Dawidowe. II Sam. 23;1-7 zawiera podobieństwa dotyczące przyszłego Tysiącletniego Państwa Pokoju (Millenium). Koniec księgi zawiera także opis spisu ludności, który Dawid polecił przeprowadzić przeciw woli Boga.

Sara (księżniczka) - żona Abrahama i matka Izaaka (wg Abrahama była ona córką jego ojca, ale nie jego matki i dlatego nazywał ją także swoją siostrą). Ponieważ była niepłodną, namówiła Abrahama do pożycia ze służebną jej Hagar, która urodziła syna Ismaela. Zaś w podeszłym już wieku Sara urodziła z obietnicy syna, którego imię było Izaak. Hagar jest typem Izraela w poddaństwie zakonu, a Sara znów typem kobiety wolnej, żyjącej z łaski. Została pochowana w Jaskini Machpela, w ziemi Kanaan, przeżywszy lat 127.

Sem (imię) - najstarszy syn Noego; jego braćmi byli Cham i Jafet. Jest praojcem Semitów, do których należeli także Assyryjczycy, Babilończycy, Chaldejczycy.

Set (wynagrodzenie, rekompensata) - trzeci syn Adama i Ewy, urodzony po śmierci Abla. Urodził się, gdy Adam miał 130 lat.

Symeon (wysłuchanie od Boga) - drugi syn Jakuba i Lei. Głowa pokolenia Symeonitów. On i brat jego Lewi w krwawy i podstępny sposób pomścili się na Sychemie za zhańbienie siostry ich Diny. Był zakładnikiem u Józefa w Egipcie. Przybył do Egiptu z sześcioma synami. Przy opuszczaniu Egiptu pokolenie jego liczyło 59300 mężczyzn zdolnych do boju, a po pustynnej wędrówce liczyło tylko 22200.

Tomasz, zwany także Didymos, Dydymus (bliźniak) - był jednym z dwunastu apostołów. Nie był obecny wśród apostołów, gdy zmartwychwstały Pan ukazał się im w zamkniętym domu i tchnął na nich mówiąc: ''Weźmijcie Ducha Świętego''. Zobaczył Pana dopiero 8 dni po Jego zmartwychwstaniu i nie chciał od razu w Niego wierzyć. Może być typem reszty Żydów, którzy uwierzą w Pana dopiero wtedy, gdy Go zobaczą naocznie. Prawdziwi chrześcijanie powinni pamiętać o tym, że do zmartwychwstałego Pana zbliżamy się wiarą, a nie tym, co można poznać tylko zmysłami (jak to czyni materializm i skrajny racjonalizm).


Wstecz